Titus Aninius Sextius Florentinus († 128/129 n.e.) był rzymskim senatorem żyjącym na początku II wieku n.e.

Florentinus pochodził z Tribus Papiria. Na jego inskrypcji grobowej są zawarte etapy kariery senatorskiej (cursus honorum). Początkowo był tresvir monetalis, członkiem jednego z kolegiów Vigintisexviri, która zajmowała się kontrolą monet. Potem był trybunem wojskowym (tribunus militum) legionu I Minervia i kwestorem w prowincji Achaja. Następnie był trybunem ludowym w Rzymie a później legatem legionu IX Hispana być może w Brytanii, ale bardziej prawdopodobne że już stacjonującego na kontynencie europejskim, gdzie został przeniesiony ok. 121 n.e. Jego ostatnie dwie funkcje to prokonsul prowincji Gallia Narbonensis i namiestnik cesarski (legatus Augusti pro praetore) prowincji Arabia Petraea.

Tej ostatniej prowincji był gubernatorem w 127 a jako że od 130 był nim nie jaki Haterius Nepos, zakłada się że Florentinus zmarł na służbie w Petrze w 128/129. Został pochowany w imponującym grobie.

 

 

Irbid - miasto w północnej Jordanii, w pobliżu granicy z Syrią, ośrodek administracyjny muhafazy Irbid. Około 168 tys. mieszkańców. Trzecie co do wielkosci miasto kraju.

W Ammanie znajduje się kilka imponujących meczetów, z których najczęściej zwiedzany, choć niekoniecznie najciekawszy jest meczet Króla Husajna w śródmieściu, zwany też al-Husajni (Al-Husseini).

Atrakcję stanowi raczej całe otoczenie niż sama budowla. W porach modłów panuje tu spory ruch, a poza nimi plac przed świątynią i okoliczne ulice pełnią rolę centralnego miejsca spotkań. Pierwszy meczet w tym miejscu zbudował w 640 r. Umar, drugi kalif w historii islamu, a ostatni w 1924 r. król Abd Allah, dziadek obecnego króla. W 1987 r. budowlę gruntownie odnowiono.

Warto też przynajmniej rzucić okiem na meczet Króla Abd Allaha w Dżabal al-Husajn, ukończony w 1990 r. Przed wejściem kobiety powinny włożyć abaję (luźną kobiecą szatę) i starannie zasłonić włosy. Wstęp kosztuje ok. 1 JD.

W północno-zachodniej części Akaby, nad samym morzem amerykańscy archeolodzy odkopali pozostałości po wczesnośredniowiecznym portowym mieście Ayla (Ajlana), głównie fragmenty murów obronnych.

Znaleziska stąd trafiły do małego muzeum (1 JD) w centrum turystycznym. Tuż obok znajduje się XIV-wieczny fort mamelucki, a nieco na południe od terminalu pasażerskiego, przy drodze do Arabii Saudyjskiej zaprasza nieduże, choć całkiem przyzwoite akwarium, w którym można podziwiać wielobarwne i przedziwne niekiedy formy życia z Morza Czerwonego.

 

Leżący na zachód od miasta al-Qadisija (al-Qadesiyya) przy Drodze Królewskiej rezerwat Dana, podległy RSCN, to nowatorski eksperyment, którego celem jest jednoczesna promocja ekoturystyki, ochrona dzikiej przyrody oraz poprawa poziomu życia mieszkańców okolicznych wsi.

Jest to jedno z najpiękniejszych miejsc w Jordanii, o mocno zróżnicowanym krajobrazie, od majestatycznych skał tworzących Wadi Dana (1500 m), po pustynne równiny Wadi Araba (-50 m), z ważnym pod względem archeologicznym Wadi Fajnan. Zdecydowanie warto tu zajrzeć.

Na terenie rezerwatu wytyczono trzy główne szlaki: Cave Trail (4 km), ar-Rummana (2,5 km) oraz Campsite (2 km). Na pozostałe, znacznie trudniejsze, trzeba wynająć przewodnika (30 JD za dzień, maksymalnie 10 osób w grupie).

Wstęp do parku kosztuje 5 JD, tyle samo wypożyczenie namiotu (maks. 4 osoby), a za nocleg na kempingu trzeba zapłacić 12 JD od osoby. Na szczęście przynajmniej autobus kursujący między kempingiem a rezerwatem jest bezpłatny.

Większa część Kerak leży w obrębie murów dawnego miasta krzyżowców, w cieniu zamku zbudowanego w 1132 r. przez Baldwina I i stanowiącego fragment długiego ciągu fortyfikacji pomiędzy Akabą na południu a Turcją na północy. W 1188 r., po czterech latach oblężenia, twierdzę zdobyły wojska Saladyna. Jej ostatni komendant, Renauld de Châtillon, zabity na rozkaz Saladyna wkrótce po klęsce krzyżowców pod Hittin, miał zwyczaj strącać swych wrogów z murów do głębokiej na 450 m doliny. Głowę kazał im wcześniej zamykać w drewnianej skrzynce, by przed uderzeniem o ziemię nie stracili przytomności. Pod koniec XIII w. mamelucki sułtan Bajbars rozbudował umocnienia, ale później trzy wieże runęły podczas trzęsienia ziemi.

Krak de Moabites (codz. z wyj. wt. od świtu do zmroku; 1 JD), jak zwie się oficjalnie zamek, to częściowo odrestaurowany labirynt pomieszczeń i sklepionych korytarzy, w których tu i ówdzie przydaje się latarka. Poza cysternami na wodę zachowało się niewiele ciekawych obiektów. Prócz ruin można też zwiedzić niewielkie muzeum.

Jordania (الأرد Al-Urdunn, pełna nazwa: Jordańskie Królestwo Haszymidzkie, المملكة الأردنية الهاشمية Al-Mamlaka al-Urdunnijja al-Haszimijja) – arabska monarchia konstytucyjna na Bliskim Wschodzie. Jordania graniczy z Izraelem (238 km), Zachodnim Brzegiem Jordanu (97 km), Syrią (375 km), Irakiem (181 km) i Arabią Saudyjską (744 km). Łączna długość granic wynosi 1 635 km. Jordania posiada bardzo ograniczony dostęp do morza - Zatoki Akaba Morza Czerwonego. Długość wybrzeża wynosi zaledwie 27 km.

Madaba to przyjemne miasteczko, leżące 30 km na południe od Ammanu, jest znane głównie z niezwykłych mozaik z czasów bizantyjskich, w tym z pochodzącej z VI w. n.e. sławnej mapy Palestyny. Do Madaby można się wybrać na jednodniową wycieczkę ze stolicy lub zatrzymać się tu w drodze do Petry.

Najciekawsza mozaika znajduje się w greckiej cerkwi św. Jerzego (pn.-czw. 8.30-18.00, pt.-nd. 10.30-18.00; 1 JD) i przedstawia wyraźnie Palestynę wraz z Dolnym Egiptem. Mapa jest mocno niekompletna, ale bez trudu można na niej odnaleźć m.in. Nil, Morze Martwe i Jerozolimę z Bazyliką Grobu Świętego. Mozaikę wykonano ok. 560 r. n.e. z ponad dwu milionów elementów i pierwotnie miała oszałamiające rozmiary: 25 x 5 m.

Dzięki starannym pracom wykopaliskowym i restauracyjnym w latach 1991–1995 powstał w miasteczku park archeologiczny. Jego trzon stanowią cerkwie z VII w. pod wezwaniem NMP i proroka Eliasza oraz fragmenty starszej budowli zwanej dziś Salą Hipolita. Pomiędzy cerkwiami widać dobrze zachowane pozostałości rzymskiej drogi, która biegła ze wschodu na zachód i łączyła bramy miejskie. Archeolodzy odsłonili tu także kilka mozaik, które można oglądać ze specjalnych podjazdów.

Duże wrażenie na zwiedzających robi mozaika znajdująca się w Sali Hipolita, przedstawiająca sceny z greckiego mitu o Fedrze zakochanej w swym pasierbie Hipolicie. Główna mozaika w cerkwi NMP, arcydzieło wzornictwa geometrycznego, pochodzi przypuszczalnie z okresu panowania Umajjadów, jednak wykonali ją nie muzułmanie, lecz chrześcijanie.

Jeszcze jedną niezwykłą mozaikę, poświęconą 12 apostołom, można obejrzeć w gustownie zaprojektowanym budynku, którym przykryto resztki cerkwi Apostołów przy Drodze Królewskiej, 1 km od cerkwi św. Jerzego.
 

miasto zamieszkane nieprzerwanie od co najmniej 5000 lat
Ponieważ stolica leży na głównej drodze przecinającej Jordanię, zahaczają o nią niemal wszyscy turyści, warto zresztą zatrzymać się tu na parę dni, gdyż miasto jest całkiem sympatyczne, życie nocne bogate, a mieszkańcy bardzo życzliwi.

Na pierwszy rzut oka Amman wygląda niczym jakaś pustynna anomalia – powiększona betonowa kopia takich sławnych miast na pustyni, jak Timbuktu w Mali czy Agadez w Nigrze. W chaotycznym i hałaśliwym centrum roi się od samochodów i kłębią się piesi, dla których nawet zwykłe przejście przez ulicę stanowi nie lada wyczyn. Na stromych wzgórzach (dżabal) stoją ciasno jeden obok drugiego biało-szare, niemal identyczne sześciany domów.

Ludzie żyją tu nieprzerwanie od co najmniej 5000 lat. Wzniesiony pierwotnie na siedmiu wzgórzach, tak jak Rzym, Amman (za czasów rzymskich zwany Filadelfią) zajmuje ich dziś aż dziewiętnaście. W samym centrum znajduje się świetnie odrestaurowany amfiteatr na 6 tys. widzów, forum i kolumnada. Nieco bardziej na północ zachowała się cytadela, dawny rzymski garnizon, z którego roztacza się bodaj najpiękniejszy widok na śródmieście.

Amman jest także miastem wyjątkowo przyjaźnie nastawionym do obcych. Większość mieszkańców, tak rodowitych Jordańczyków, jak i palestyńskich uchodźców przybyłych tu po wojnach w roku 1948 i 1967, to ludzie dobrze wykształceni, życzliwi, w miarę dobrze mówiący po angielsku i chętnie wdający się w rozmowy z cudzoziemcami.

Śródmieście Ammanu, gdzie znajduje się mnóstwo tanich hoteli i restauracji, a także banki, urzędy pocztowe i większość atrakcji turystycznych, leży pomiędzy czterema z charakterystycznych dla tego miasta wzgórz. Najważniejszym z nich jest Dżabal Amman, gdzie działa większość ambasad i luksusowych hoteli. Na Dżabal al-Husajn zbudowano dworzec autobusowy linii Abdali i JETT. Na zachód i północny zachód od śródmieścia znajduje się osiem „rond” (circles), służących często taksówkarzom za punkty orientacyjne.

Dokładne adresy podaje się w Ammanie (i w całej Jordanii) rzadko. Jedna ulica może mieć kilka różnych nazw, odpowiednie tabliczki trudno zresztą znaleźć, a do tego wyraźnie brakuje numeracji domów. Rozmawiając z taksówkarzem, wygodniej z tego względu posłużyć się nazwą jakiejś charakterystycznej budowli w pobliżu (np. meczet Króla Husajna) lub dzielnicy (Abdun, Szmajsani, Dżabal Amman) i poprosić o dowiezienie najpierw w jej rejon.